• Jubileumboek 25 jarig bestaan in 1995

  • Inhoudsopgave:

     

    blz

    Voorwoord door Leo van den Heuvel, voorzitter jubileumcomité.

     

    Inleiding door Bart van der Sloot, redactie jubileumuitgave.

     

    Voorwoord door J.A.M. van Homelen, burgemeester gemeente Boxtel.

     

    Voorwoord door W.A.J. van Hirtum, voorzitter K.N.V.B. afdeling Noord-Brabant.

     

    Voorwoord door Frans den Ouden, voorzitter L.S.V.

     

    Historie L.S.V. door de (oud-)voorzitters.

     

    Historie Jeugdafdeling.

     

    Voorzitters en trainers.

     

    L.S.V. nu.

     

    Feestprogramma.

     

  • Voorwoord

    Toen mij in januari 1994 gevraagd werd de organisatie van het 25 jarig jubileumfeest op mij te nemen, heb ik meteen mijn medewerking toegezegd.
    Gezien ik in 1993 gestopt ben als voorzitter van de jeugdafdeling en meteen daarna een activiteitencommissie op poten zette, bestaande uit Erie den Ouden, Jan Nijssen en ondergetekende waren de coördinatiefuncties snel ingevuld.

    Na enige besprekingen onzerzijds hebben wij gekozen te werken met verschillende commissies.
    Per commissie zal een afgevaardigde aanwezig zijn bij de vergaderingen van het feestcommitee. Nadat we verschillende L.S.V.ers hebben benaderd, vindt 21 februari 1994 de eerste bijeenkomst plaats in de kantine. Dankzij ieders spontane medewerking worden de taken als volgt verdeeld:

    • Voorzitter/coördinatie                              Leo van den Heuvel
    • Secretaris                                               Erie den Ouden
    • Penningmeester                                       Jan Nijssen

     Commissies:

    • Receptie                                              Johan van den Vorstenbosch
    • Redactie Jubileumboek                         Bart van der Sloot
    • Historie                                               Frans Voermans / Jan van den Heuvel
    • Activiteiten Jeugd                                 Rob van Brunschot
    • Activiteiten Senioren                             Hans van de Langenberg / Mari Karssemakers
    • Sponsoring/advertenties e.d.                 Ad van Wanrooy
    • Beheer kantine / feesttent                     Albert Willems
    • Beheer materiaal /accommodatie           Broer van Houtum
    • Bewaking                                              Henk Hermsen

    Dankzij de medewerking van alle L.S.V. leden, sponsors, adverteerders en een aantal mensen die L.S.V. een warm hart toedragen hebben wij een gevarieerd programma van 12 dagen, voor jong en oud, kunnen samenstellen waaraan eenieder, zowel leden als niet leden kunnen deelnemen. Het volledige programma is verderop in deze uitgave opgenomen. Mogen deze activiteiten sportief en in een unieke sfeer verlopen.
    Deze uitgave registreert de saamhorigheid en zelfwerkzaamheid van de afgelopen 25 jaar, waar wij als vereniging en gemeenschap Lennisheuvel met recht trots op mogen zijn. Natuurlijk is het ondoenlijk alle gebeurtenissen, namen foto’s enz. te vermelden. Maar het niet vermelde mag bij niemand de indruk wekken dat die zaken of personen onbelangrijk voor onze vereniging zijn.
    Het is goed om na 25 jaren vooruitgang stil te staan bij wat we met z’n allen bereikt hebben. Daarom gaat mijn grote waardering en dankbaarheid uit naar al die mensen die hun steentje hebben bijgedragen aan 25 jaar L.S.V..

    Na ruim een jaar hard werken hopen wij de leden en het bestuur een fantastisch feestprogramma en een geslaagde jubileumreceptie aan te kunnen bieden.

    L.S.V. Hartelijk gefeliciteerd

    Met vriendelijke sportgroeten,
    Voorzitter jubileumcomité,

    Leo van den Heuvel.

  • 25 jaar LSV door voorzitter Frans den Ouden

    25 Jaar bestaat L.S.V. nu. Het lijkt, als men het uitspreekt maar een korte tijd. Als wij echter kijken naar wat er toen op de plaats stond waar nu ons sportpark ligt, kan men slechts constateren dat er enorm veel werk door deze vereniging verzet moet zijn om ttkomen tot de bestaande accommodatie.
    Ook sportief gezien zijn er in vijfentwintig jaar enorme vorderingen gemaakt. Het vaandel-team heeft door de jaren heen de vierde klasse K.N.V.B. weten te bereiken wat, gezien het inwonertal van Lennisheuvel, en het ledental van onze vereniging een grote prestatie genoemd mag worden. Ook het niveau van de overige elftallen, welke zeker niet onvermeld mogen blijven, is door de bank heen flink gestegen.
    Gezelligheid op en buiten het veld was altijd een van de voornaamste pijlers waarop deze successen tot stand kwamen. Natuurlijk kan dit alles niet tot stand komen zonder een goede samenwerking tussen bestuur, leden en zelfs, indien ooit nodig, de complete Lennis-heuvelse gemeenschap. In de jaren dat ik de voorzittershamer heb mogen hanteren kan ik alleen maar zeggen dat ik een geweldige ondersteuning gekregen heb van mijn collega-bestuursleden en van iedereen waarop door het bestuur een beroep gedaan werd.
    Indien iedereen zijn/haar inzet voor de komende jaren op hetzelfde niveau weet te handhaven moet het zeker zijn om er nog 25 jaar aan vast te knopen. Het grootse gevaar wat ons op korte termijn kan bedreigen is de vergrijzing binnen onze vereniging. Gezien de leeftijdsopbouw is het dringend nodig dat er nieuw bloed komt om de seniorenelftallen aan te vullen.
    Daar er door het huidige jeugdbestuur op dit moment een goed frame wordt neergezet voor de complete jeugdopleiding, moet het mogelijk zijn dit gevaar binnen enkele jaren voorgoed te keren.

    Tijdens de festiviteiten bij het 25-jarig jubileum wens ik iedereen veel plezier toe en hoop ik dat ik U allen nog vele malen kan begroeten bij onze gezellige vereniging. 

    Frans den Ouden,
    voorzitter L.S.V.

  • Inleiding

    Inleiding:

    Toen de voorzitter van de feestcommissie Leo van den Heuvel mij opbelde met de vraag of ik mee zou willen helpen aan de organisatie van wedstrijden tegen onze duitse zuster- vereniging Witlich ter gelegenheid van het zilveren L.S.V. Jubileum, heb ik meteen ja gezegd. Bij de eerste vergadering bleek dat dit plan onhaalbaar was. Voor mij werd de nieuwe opdracht: het samenstellen van dit jubileumboek.
    Als oud-secretaris wist ik reeds dat het veel speurwerk zou kosten om de L.S.V. levensloop volledig te achterhalen, vandaar dat het idee ontstond de voorzitters van  L.S.V. , die de afgelopen 25 jaren de club door de woelige baren geloodst hebben, te vragen hun periode te willen beschrijven. Tot mijn vreugde zei eenieder spontaan ja, mits gezorgd zou worden voor de nodige geheugenopfrissers. Zo gezegd zo gedaan, en zodoende is het grootste gedeelte van dit jubileumboek gewijd aan de historie van L.S.V. zoals die werd beschreven door de voorzitters.

    Bart van der Sloot
    Redacteur jubileumboek

  • De "oprichtingsacte" van LSV

  • Foto 1: Egaliseren van het hoofdveld

  • Foto 2: Egaliseren van het hoofdvld door Huub van Esch

  • Onze eerste kleedacommodatie

  • LSV 1

  • Dameselftal

  • Henk van Oosterhout (1978-1982 )

    De kapitein werd bouwpastoor.

     

    Zo luidt de titel die Henk gebruikt voor zijn periode als 2e voorzitter van LSV
    Overgehaald door mijn buurman Toon Gerritsen, kwam ik op 35 jarige leeftijd als lid bij LSV en voetbalde, nou ja, speelde mee in het veteranen elftal. Na enkele jaren was het onze voorzitter Frans Voermans, die kans zag mij te promoveren tot bestuurslid. Ondanks het feit dat ik geen verstand had van voetballen en niet echt een "verenigingsmens" was. Op zeker dag kwam Frans bij mij en zei: ‘Henk, ik moet er voorlopig mee stoppen, je hebt gezien hoe het moet, nou is de eer aan jou.’ Nou daar sta je dan ......
    Omdat ik ervan overtuigd was, op de medewerking en inzet van het bestuur en de leden te kunnen rekenen, heb ik die uitdaging aangenomen en de voorzittershamer overgenomen. Omdat er, afgezien van het voetballen, veel werk aan de winkel was, werd het bestuur in de vergadering  waarin ik aantrad als voorzitter (31 mei 1978), met twee leden uitgebreid en zag er als volgt uit :

    • Henk van Oosterhout                   (Voorzitter)
    • Gerard van Kollenburg                 (Secretaris)
    • Jan Fischer                                  (Penningmeester)
    • Hans van de Langenberg              (Wedstrijdsecretaris)
    • Wim Scheutjens                           (Lid)
    • Toon Ceelen                                 (Lid)
    • Broer van Houtum                        (Lid)
    • Rini van de Bosch                         (Lid)
    • Jaske de Laat                               (Lid)

    Omdat de was en kleedaccomodatie niet aan de eisen voldeed, werden de schouders eerst onder dit karwei gezet. De tekening van architect Piet Maas werd na enkele wijzigingen goedgekeurd. De subsidie van fl. 60.000,00 was rond, en hoewel de kosten waren begroot  op ca. Fl. 75.000,00 durfden we de start van de bouw in augustus 1978 wel aan. Omdat de bestaande kleedaccomodatie gesloopt moest worden om plaats te maken voor de nieuwe, moesten er noodvoorzieningen worden getroffen. Gelukkig hielp de familie den Ouden ons uit de brand, door geheel belangeloos een gedeelte van hun schuur beschikbaar te stellen.
    Verschillende bedrijven en ondernemingen verleenden hun medewerking, maar ook vele inwoners van Lennisheuvel, zowel leden als niet leden, staken hun handen flink uit de mouwen. Iedere avond en zaterdag werd er hard gewerkt, zodat de bouw snel vorderde. Naar goede Lennisheuvelse traditie werd de vrijwilligers een feestavond in het vooruitzicht gesteld. Helaas werd de bouw vertraagd doordat de vorst alle bouwactiviteiten stillegde. Drie maanden kon niets worden gedaan aan de kleed- en wasruimten. Toen na het vorstverlet de balans werd opgemaakt, bleken de financiën tekort te schieten. Een van de redenen was, dat in die periode ook de kantine nauwelijks iets had opgeleverd. Gelukkig stelde de gemeente een aanvullende subsidie van fl. 7.500,00 beschikbaar, zodat de bouw voltooid kon worden, en eind juni 1979 een grandioos ‘bouwfeest’ plaats kon vinden.
    Het feest verzachtte tevens de teleurstelling van de eigendomsoverdracht van de gehele accommodatie, met uitzondering van de kantine, aan de gemeente. Deze overdracht was nl. als voorwaarde gesteld door de gemeente bij het beschikbaar stellen van fl. 60.000,00 voor de aankoop van materialen voor de nieuwe kleedkamers. De achtergrond hiervan was duidelijk. De gemeente was er, na moeizame onderhandelingen, in geslaagd om de grond waarop de LSV terreinen gelegen waren voor een bedrag van fl. 120.000,00 aan te kopen.
    De was en kleedaccommodatie werd nu op gemeentegrond gebouwd, wat weinig risico met zich meebracht.

    Een uitdaging, waaraan ik nog met plezier terugdenk was deelname aan de wedstrijd "een kern waar pit inzit". Deze was uitgeschreven ter gelegenheid van het 90 jarig bestaan van de Nederlandse Heidemaatschappij. Onze nieuwe kleedkamers werden hiervoor aangemeld. Het doel van deze landelijke wedstrijd was, inwoners van kleine kernen projecten laten ontwikkelen en uitvoeren, die de leefbaarheid vergroten. Aanvankelijk werd nog getwijfeld tussen de projecten "oprichting van een wijkberaad" en "de verbouwing van gemeenschapshuis Orion", maar de kleedaccommodatie van LSV had de beste papieren. We werden eerste keus. Het bleek een schot in de roos, want eind 1979 kreeg LSV bericht dat zij de provinciale prijs had gewonnen, en was geselecteerd voor de landelijke eindronde. Op 11 januari 1980 had ik de eer de provinciale prijs uit handen van de commissaris van de koningin J. Van Harten in ontvangst te nemen. Deze bestond uit een erepredikaat en een geldprijs van fl. 1.000,00. Bij de landelijke eindronde, waarvan de uitslag op 1 maart 1980 in Utrecht bekend werd gemaakt, Bleek LSV winnaar te zijn van een van de elf trofeeën. We waren eerste geworden van de provincie Noord-Brabant.

    Zie de foto hieronder

    Dolgelukkig kon ik deze trofee uit handen van Prins Claus in ontvangst nemen en tevens een geldbedrag van fl. 1.100,00. In totaal hadden we fl. 2.100,00 gewonnen, die zoals van te voren was afgesproken, verdeeld werden tussen Parochieberaad, Orion en LSV.
    Deze trofee was enige maanden later de inzet van een ludieke actie. Lennisheuvel was zo trots, dat ze een nationale trofee van prinselijke komaf hadden gewonnen, dat deze een plaatsje moest krijgen in gemeenschapshuis Orion. Dit leverde na enige tijd enige wroeging op bij enkele LSV-ers. Op 27 mei 1980 vond een "trofee-coupe" plaats, waarbij de trofee naar de LSV kantine werd ontvoerd en daar nu nog een ereplaatsje heeft.

    Op 22 maart 1980 werd het 10 jarig bestaan van LSV gevierd, met een druk bezochte receptie. Tevens was dit een mooie gelegenheid om de kleed- en wasaccommodatie officieel te openen. De avond tevoren werd het tweede lustrum reeds uitbundig met de leden gevierd in Orion. Ik herinner me het feestgeweld met orkest Skuppe 5 en een kleine 200 leden nog erg goed.
    Dit waren de perikelen rond onze nieuwe kleedkamers. Misschien wel erg uitgebreid , maar we mogen toch wel trots zijn op het bereikte resultaat. Nu volgen nog enige vermeldenswaardige feiten, welke ik door het bouwverhaal vergeten ben.
    In december 1978 werden de nieuwe statuten van het verenigingsrecht goedgekeurd.
    In juni 1979 stopten Toos en Jo van Grinsven met het kantinebeheer, een taak die zij jarenlang naar volle tevredenheid hadden uitgevoerd.
    We hadden inmiddels 6 senioren elftallen, waaronder 1 veteranenelftal, 1 A-junioren elftal en 3 pupillenteams. Als klap op de vuurpijl promoveerde onder leiding van Wim v.d. Plas in 1980 ons eerste elftal opnieuw naar de 2e klasse en werd zodoende het ‘dipje’ van 1978 weer rechtgetrokken. Tevens werden de D-pupillen dat jaar kampioen.
    Ook de werkzaamheden gingen door. Onze sportkantine kreeg in 1980 een grondige opknapbeurt. Naast een volledig nieuwe bar met installatie, werden ook het keukentje en het magazijn aangepast aan de moderne eisen. Dit kwam vooral tot stand door de geweldige inzet van Broer en Lenie Schellekens, die inmiddels de nieuwe kantinebeheer- ders waren geworden.

    Wat het seizoen ‘80-’81 betreft:
    De selectie werd getraind door Wim v.d. Plas, de overige senioren door Paul Peynenburg. De A-jeugd ging over naar de senioren. De pupillenteams werden begeleid door: Don en Herman van Helvoort, Toon Timmers en Jan van den Heuvel.
    Het bestuur werd teruggebracht van 9 naar 7 leden en was als volgt samengesteld:

    • Henk van Oosterhout                   (Voorzitter)
    • Gerard van Kollenburg                 (Secretaris)
    • Jan Fischer                                   (Penningmeester)
    • Hans van de Langenberg             (Wedstrijdsecretaris)
    • Jaske de Laat                               (Lid)
    • Toon Ceelen                                 (Lid)
    • Johan Vorstenbosch                     (Lid) 

    Alle aandacht was nu gericht op onze hartewens, het 2e speelveld. We hadden slechts de beschikking over een hoofdveld en een trainingsveld ruim 200 meter verderop gelegen. Dit trainingsveld leek op een kalend mannenhoofd; in het midden kaal en aan de zijkanten begroeid. Een gelukkige bijkomstigheid was dat het gehele gebied in de ruilverkaveling viel en langs deze weg de mogelijkheid aanwezig was, van de uiteenliggende velden een aaneengesloten sportcomplex te maken. Na heel veel onderhandelen, inventiviteit, creativiteit en vooral door de medewerking van het kerkbestuur, lukte het uiteindelijk een combiveld en zelfs nog een ruim parkeerterrein als een geheel bij het hoofdveld te krijgen. Wederom door zelfwerkzaamheid en met hulp van de fa. Wagenaars en fa. Reynders konden de kosten voor aanleg van het speel- annex trainingsveld laag worden gehouden en bleven we binnen het budget van fl. 130.000,00. In februari ging de schooljeugd van Lennisheuvel op de boomplantdag driftig aan de slag, nadat wethouder mevrouw Hettema en ik het eerste boompje geplant hadden. De bomen en heesters die het LSV complex een fraaier aanzien moesten geven, konden worden aangeplant dankzij staatsbosbeheer en de ruilverkaveling. Op 31 mei 1982 (2e pinksterdag) was het eindelijk zo ver dat onze hartewens vervuld werd. Via de aftrap van wethouder mevrouw Hettema voor een vriendschappelijke wedstrijd tussen twee veteranenteams van LSV werd het combiveld officieel in gebruik genomen. Voor een totaalbedrag van fl. 150.000,00 waren we in het bezit gekomen van een wedstrijd/trainingsveld met verlichting, een parkeerterrein en een beregenings installatie. Door alle beslommeringen met het combiveld zou ik bijna de andere zaken vergeten te vermelden.
    In de ledenvergadering van juni 1981 had het bestuur namelijk een wijziging ondergaan. Onze penningmeester, Jan Fischer, die negen jaar lang de kas uitstekend beheerde, stelde zich niet herkiesbaar. Zijn functie werd overgenomen door Gerard van Kollenburg, Johan v.d. Vorstenbosch werd secretaris.De voltooiing van het combiveld, zag ik als mooie afsluiting van mijn voorzittersperiode. In de ledenvergadering van 4 juni 1982 nam Gerard van Kollenburg, die als secretaris en penningmeester de vereniging door en door kende, de voorzittershamer over.

    Henk van Oosterhout.

  • Gerard van Kollenburg ( 1982 - 1983 )

    Eerst LSV,  daarna vrouw en kinderen en de rest.

     

    Deze opmerking van zijn gezin schiet Gerard van Kollenburg als eerste te binnen wanneer hij terugblikt op zijn periode als voorzitter van LSV.

    Mijn gedachten gaan niet alleen terug naar die periode maar zeker ook naar de jaren daarvoor, waarin ik in alle functies die een bestuur "rijk" is een bijdrage heb mogen leveren aan een vereniging die eigenlijk een vriendenclub was. Lid zijn van LSV betekende, je met hart en ziel inzetten voor de club. En of het nu bestuurlijke werkzaamheden waren, bouw- en/of sjouwwerkzaamheden, je gezicht laten zien bij wedstrijden van elftallen, het maakte niet uit.

    Bladerend door stukken uit de periode 1982-1983 levert de volgende bloemlezing op:

    - Henk van Oosterhout neemt afscheid als voorzitter op 4 juni 1982, evenals de man van het eerste uur, Toon Ceelen en good-old Jaske de Laat.

     

    - Het bestuur gaat terug van 7 naar 5 leden en komt er als volgt uit te zien:

    • Gerard van Kollenburg                (Voorzitter)
    • Johan v.d. Vorstenbosch              (Secretaris)
    • Ad van Wanrooy                         (Penningmeester)
    • Hans van de Langenberg             (Wedstrijdsecretaris)
    • Broer van Houtum                      (Lid)

     - We verwelkomen Ad van de Loo als nieuwe trainer voor de selectie, als opvolger van Wim van de Plas.

    - We gaan met 5 i.p.v. 6 elftallen deelnemen aan de nieuwe competitie.

    - Het hoofdveld wordt omzoomt met vele nieuwe reclameborden. 

    - Er wordt een pomphuis voor de sproeiinstallatie gebouwd. 

    - Leen Schellekens slaagt voor het diploma cafe-bedrijf. 

    - Er wordt een nieuw clubblad uitgegeven. 

    - Er worden nieuwe dug-outs gerealiseerd.

    Een anekdote uit die tijden wil ik u niet onthouden. Vele jaren achtereen schreef ik de verslagen van de wedstrijden van het eerste elftal voor het Brabants Centrum. Ook van wedstrijden (dat mag ik nu opbiechten)  die ik nooit gezien heb. De omvang van de verslagen nam met het verstrijken van de competitie steeds toe. Dit bleef niet onopgemerkt bij aanhangers van ODC, Boxtel en Irene. Ook zij zetten hun verslaggevers aan tot uitgebreide verslagen van de verrichtingen van hun eerste elftallen. Een diep verzuchtende Piet van Oers liet ons toen weten dat Brabants Centrum meer was dan het onbetaald promoten van de eigen voetbalclubsuccessen en we werden "gemaand" ons te houden aan een vooraf bepaalde omvang voor ingezonden verslagen.

    Een hogere beroepsopleiding noodzaakte mij om in juni 1983 te stoppen als bestuurder van LSV. Mijn functie werd overgenomen door Johan v.d. Vorstenbosch, die zijn sporen als bestuurslid reeds had verdiend.

     

    Gerard van Kollenburg

  • Johan van de Vorstenbosch ( 1983 - 1988 )

    Dankbaar leiding te mogen geven in succesvolle periode

    De eerste bestuursvergadering die ik meemaakte  onder toenmalig voorzitter Henk van Oosterhout, stond er maar een punt op de agenda. De penningmeester moest bij de bank een krediet aanvragen van 3.000 gulden , want de kachel was versleten en het liefst wilde men centrale verwarming aanleggen. Dat krediet hebben we niet nodig gehad, want er werd wat gesponsord en met vrijwilligerswerk kwam de verwarming voor elkaar. Na een jaar bestuurslid en drie jaar secretaris te zijn geweest volgde ik Gerard van Kollenburg op als voorzitter.

    Gerard moest na een jaar helaas stoppen als voorzitter omdat hij een beroepsopleiding ging volgen die veel tijd vergde. Het was op dat moment moeilijk om het bestuur voltallig te krijgen. In twee jaar tijd waren nu zowel Henk van Oosterhout als Gerard van Kollenburg gestopt, twee bepalende mensen uit de voorgaande periode.
    Alleen op het wedstrijdsecretariaat hadden we hadden we met Hans van den Langenberg een ervaren man. Ad van Wanrooy had nog maar pas het penningmeesterschap op zich genomen, maar dat verliep spoedig op rolletjes. Vooral toen Ad het op zich nam om tien reclameborden te verzorgen, teneinde meer financiële armslag te krijgen. We weten inmiddels allemaal wat daarvan gekomen is, binnen afzienbare tijd zijn die tienborden er honderd geworden.
    Het secretariaat was moeilijker, pas na het opsplitsen van een aantal taken konden we Joop Vandersteen strikken, deze functie, naast zijn toch al drukke werkzaamheden op zich te nemen. Een van de secretariaatszaken, het notuleren, konden we gelukkig uitbesteden aan Monique van der Struijk (toen nog van Oploo). Een aparte notulist€, die dus niet mee vergadert, bleek toen heel prettig te werken voor het bestuur. Jammer dat dit later niet meer gerealiseerd kon worden. Dit dagelijks bestuur, samen met vaste waarden als Ad Spikmans, Broer van Houtum en Ben Brusselaars, is toch wel de basis geweest van de naar mijn mening succesvolle periode die we doorgemaakt hebben. Natuurlijk hebben ook de kantinebeheerders, trainers en vrijwilligers op allerlei gebied daartoe bijgedragen.
    In deze periode deden ook sponsors hun intrede. Voorheen was er natuurlijk ook veel en belangrijke steun geweest van personen en bedrijven, maar toen de financiële huishouding op vier pijlers kwam te steunen, te weten: contributie, sponsoring, reclame- en kantine-inkomsten, ontstond er een financieel klimaat waarbinnen ideeën ook uitgevoerd konden worden. Zo werd in 1983 een nieuwe afrastering geplaatst en de kantine van een nieuw verfje voorzien. In 1984 ging een wens van Gerard van Kollenburg in vervulling: er werd een vergunning afgegeven voor de bouw van een bestuurskamer en een keuken. Deze klus werd in 1985 door veel vrijwilligerswerk, maar vooral door kantinebeheerder Broer Schellekens gerealiseerd. Ook de versleten douches en de slechte staat van het tweede veld hadden de aandacht. Daar deze kwesties samen met de gemeente moesten worden opgelost had dit echter nogal wat voeten in de aarde. Positiever was de viering van het vijftien jarig jubileum op 1 juni 1985 in een tent op het L.S.V. complex.
    Dit jubileum werd tezamen met het kampioenschap en promotie naar de 1e klasse van de afdeling Noord-Brabant van het vaandelteam gevierd. De toenmalige feestcommissie mocht van het bestuur alles organiseren, zolang het maar kostenneutraal was. Mede dankzij het mooie weer en de actieve leden was er een positief saldo, waardoor een geluidsinstallatie kon worden aangeschaft.
    Het totaal aantal elftallen werd uitgebreid naar 5 senioren en 1 dames elftal.
    In 1987 werden een aantal knopen doorgehakt. Er werd geld beschikbaar gesteld voor nieuwe douches en het 2e veld kon worden gerenoveerd. De kantine werd na een gedegen voorbereiding, in zes weken tijd, gesloopt en weer opgetrokken in steen.
    Uiteraard waren ook hier wederom veel vrijwilligers bij betrokken met aan het hoofd Broer Schellekens en Ad Spikmans. Op zaterdag 29 augustus 1987 kon onder muzikale klanken van fanfare Sint Arnoldus, wethouder van sportzaken Piet Hendriks samen met behulpzame pupillen van LSV de deur en hiermede het nieuwe gebouw openen.
    In 1988 was er een grote toeloop van seniorenleden. Het aantal seniorenelftallen werd uitgebreid naar 8 en bovendien hadden we nog ons dames elftal. Het bestuur onderging enige wijziging, Henrie van Houtum en Dinie van Grinsven waren niet herkiesbaar. Hun platsen werden ingenomen door Frans den Ouden en Wim Scheutjens. Ikzelf trad af als voorzitter maar bleef wel lid van het bestuur. We zaten toen tijdelijk zonder voorzitter, maar uiteindelijk stelde Frans Hulscher zich kandidaat en werd gekozen als voorzitter. Frans is een jaar voorzitter geweest, waarna ik opnieuw tot ‘tijdelijk’ voorzitter werd gekozen. Hierop kom ik verderop terug.

    Johan van de Vorstenbosch

  • Frans Hulscher (1988 - 1989 )

    LSV verovert "zilver"

    dit zijn de mijmeringen van

    Frans Hulscher

    De pioniers die 25 jaar geleden aan de wieg stonden van dit LSV zullen met voldoening terugkijken op dit "zilveren jubileum". Neemt u van mij aan, dat ze het niet gemakkelijk hebben gehad. Maar daarover zullen zij zelf wel hun zegje doen in dit jubileumboek. Immers "Lennisheuvel" anno 1995 is niet vergelijkbaar met 1970. Het kerkdorp heeft in die 25 jaar een metamorfose ondergaan, en is opgeslokt "in de vaart der volkeren’ zoals men dat weleens placht te zeggen. Moge het "eigen karakter" echter gespaard blijven. De architec-ten van het eerste uur hebben in ieder geval gezorgd, dat de vereniging een degelijke fundering kreeg, waarop het goed was te bouwen.

    En het bouwwerk -storm en wind trotserend- heeft zijn bestaansrecht bewezen. Elke vereni-ging kent zijn "ups en downs" , maar het getuigd juist dan van moed en doorzettings-vermogen om overeind te blijven. Vandaar ook mijn aanhef "LSV verovert zilver".

    Toen mij gevraagd werd als oud-voorzitter een pennevrucht te leveren aan deze herdenking heb ik daarop vanzelfsprekend positief gereageerd. Hoewel mijn voorzitterschap slechts van korte duur is geweest, kijk ik tocht met een positieve instelling terug op deze periode. Mijn eerste opdracht zocht ik in een goede verstandhouding met de beide zuster-verenigingen, een "luisterend oor" voor spelers en trainers, het clubblad in ere herstellen (wat wordt die pen nu vlug doorgegeven), een nieuw logo en natuurlijk de organisatorische kant in het geheel. Een snelle terugblik levert de volgende historische feiten op:

     

    - Het 2e veld werd gerenoveerd.
    - Het tussenveldje kreeg verlichting (eigen kosten) en werd gedraineerd.
    - Het contract met de W.S.D. voor onderhoud van de velden werd met 3 jaar verlengd.
    - Hans van de Langenberg stopt als  (wedstrijd-) secretaris.
    - Broer en Lenie Schellekens stoppen met de kantine. Deze mensen hebben zeer veel voor LSV gedaan en betekent.
    - De betrekkingen met beide zusterverenigingen, Boxtel en ODC, werden hersteld.
    - De douches werden eindelijk in orde gemaakt.
    - Het dameselftal trok zich na 4 jaar terug uit de competitie, zodat nog 8 senioren elftallen overbleven.

    Als voorzitter ben je nu eenmaal afhankelijk van je mede-bestuursleden, zij zijn het geweest die joviaal en collegiaal hebben samengewerkt en mij enorm gesteund hebben. 

    Frans J. Hulscher

  • Johan van de Vorstenbosch ( 1989 - 1992 )

    De geel/blauwe familie, basis van een gezonde vereniging.

     

    In de vergadering van 1 juni 1989 werd ik gekozen als tijdelijk voorzitter. De vacante plaatsen in het bestuur werden ingenomen door Jan van den Heuvel en Ad Scheutjens. Frans den Ouden ging het secretariaat onder zijn hoede nemen en Toos en Jo van Grinsven namen het kantinebeheer op zich. Omdat er met acht senioren elftallen werd deelgenomen aan de competitie ontstond de behoefte aan een derde veld. Een aanvraag hiertoe bij de gemeente werd afgewezen.
    Op 2-3 en 4 juni 1990 werd het 20 jarig bestaan gevierd met o.a. een feestavond voor de leden, een groots opgezet jeugdtoernooi en een zeskamp. Door de gemeente werd de aanschaf van een nieuwe beregeningsinstallatie en de verlichting van het parkeerterrein goedgekeurd. Het jeugdtoernooi groeide in 1991 uit tot een internationaal toernooi met deelname door Engelse en Schotse teams. In 1991 werd ook besloten tot de bouw van een overdekte tribune met 200 zitplaatsen. Na een gedegen voorbereiding werd in december gestart met de fundering. Zoals zo vaak ko dit alleen tot stand gebracht worden met de hulp van vele vrijwilligers, diverse bedrijven en sponsors. Tegelijkertijd namen we meteen maar even het verleggen van het hoofdveld, de bouw van twee nieuwe dug-outs en een nieuwe afrastering mee.

  • Op 18 april 1992 werd de tribune officieel geopend en in gebruik genomen.
    Voor mij was de realisatie van de tribune het hoogtepunt van mijn voorzitterschap. Tevens werd dat jaar zowel het eerste als het 

  • Zorgen waren er ook, zoals de problemen met het trainingsveld, perikelen rond de privatisering en de verhoudingen binnen de Boxtelse voetbalwereld. Het tegen de stroom in knokken met de jeugdafdeling, er waren gewoon te weinig kinderen in Lennisheuvel. Als ik dan zie wat er nu gebeurt op het gebied van jeugdvoetbal bij L.S.V. ben ik toch blij dat we steeds weer door gegaan zijn. We hebben de jeugd weer, dus ook de toekomst.
    Ook op sportief gebied heb ik een fantastische periode mee mogen maken. Met trainers als Ad van der Loo, Mari van Breugel en Harrie Schellekens, hadden we niet alleen vakmensen in huis maar ook verenigingsmensen. Typisch voorbeeld hiervan is, dat er bij de jaarlijkse ‘contrcatbesprekingen’nooit over geld hoefde te worden gepraat. Dat werd altijd in twee of drie zinnen aan het einde van het gesprek even geregeld en niet omdat we zoveel konden betalen.

  • Opklimmen naar de de vierde klasse van de KNVB, spelen tegen gerenomeerde tegenstanders als Uno Animo, Bladella en plaatsgenoot Boxtel. Ik ben dankbaar voor het feit dat ik in deze, in vele opzichten succesvolle periode, leiding mag hebben geven aan deze club, maar vooral dankbaar voor de vriendschap die ik bij L.S.V. heb mogen ondervinden en nog ondervind.

     

    Bestuurders, kantinebeheerders, sponsors, leiders, vrijwilligers, trainers, spelers en supporters; iedereen heeft op zijn eigen manier een inbreng en iedereen is lid van de geel/blauwe familie, de basis van een gezonde vereniging.

    Johan van de Vorstenbosch.

  • Frans den Ouden ( 1992 - 1995 )

    Het op de rails houden van een rijdende trein

     

    is altijd makkelijker dan het bouwen van een locomotief, wagons en het leggen van de rails.
    Indien men niet te hard door de wissels gaat en let op de rode seinen, blijft het geheel wel doorrijden. Zie hier mijn voorzitterschap in een notendop.

    Door mijn voorgangers, welke stuk voor stuk"klasbakken" waren, is natuurlijk bij de vereniging L.S.V. een bijzonder goede basis neergezet, waarop ik makkelijk kon doorwerken.
    Natuurlijk deden zich in de periode dat ik de voorzitterhamer hanteer problemen voor. Deze waren echter meestal van kleinere organisatorische omvang dan de problemen waarmee mijn voorgangers te maken kregen. Daar ik altijd veel steun ondervond van mijn collega bestuursleden, wisten we de meeste problemen op te lossen. danwel te omzeilen.

    Zo was het kantinebeheer in het begin van het seizoen 1992-1993 een probleem. Jo en Toos van Grinsven waren gestopt en er was nog geen opvolging. Toos werd echter bereid gevonden om, totdat er een opvolger voorhanden was, samen met een paar vrijwilligers het beheer van de kantine voort te zetten. Hierdoor konden we in alle rust zoeken naar een geschikte kandidaat. Eind oktober werden Albert en Annie Willems gecontracteerd voor deze functie.
    In datzelfde jaar floot scheidrechter Jo van Esch zijn 500e wedstrijd voor L.S.V.. Waar vindt men tegenwopoprdig nog zulke clubmensen? Ook in 1993 werd besloten dat de bestuurskamer toch te klein werd en dat mede i.v.m. het ontvangen van bestuursleden en scheidsrechters een uitbreiding nodig is.
    Als alles goed gaat, wordt er na de viering van dit jubileum gestart met de verbouwing van bestuurskamer en kantine.
    In de bestuursvergadering van 6 oktober 1993 werd voor het eerst het naderende 25 jarig bestaan besproken. Vanaf toen zijn de voorbereidingen gestart voor de huidige feestelijkheden. Het programma ziet er in elk geval veelbelovend uit.
    Eind 1994 werd 'in goed onderling overleg', zoals dat heet, besloten dat aan het einde van het seizoen 1994-1995 onze trainer, Harrie Schellekens, na vijf jaren, het trainerschap van de selectie zou beëindigen. Harrie zal binnen onze vereniging altijd een speciaal plekje blijven innemen. Hij gaat de geschiedenisboeken in als de man die L.S.V. naar een hoger plan tilde door met het eerste elftal te promoveren naar de 4e klasse van de KNVB en ze er ook dit seizoen weer keurig in te laten blijven. Harrie wordt het nieuwe seizoen opgevolgd door Henk Bosch uit Macharen, een veelbelovende, jonge trainer.
    Ook Ad Spikmans, de begeleider van het eerste elftal, heeft te kennen gegeven aan het eind evan dit seizoen, na 17 trouwe dienstjaren bij het eerste (en drie jaar bij het derde), wat meer tijd aan zijn gezin te willen spenderen en te willen stoppen met zijn functie als elftalbegeleider. Harrie en Ad bedankt voor jullie inzet.
    Ook Albert en Annie Willems gaven te kennen het wat rustiger aan te willen gaan doen en daarom te stoppen aan het einde van dit seizoen als beheerders van onze kantine. In hun opvolging is voorzien door het aanstellen van Jan, Toon en Ellie als hun opvolgers.
    Uiteraard ondersteunen al mijn collega-bestuursleden mij in meer of mindere mate, maar enkelen zijn voor mij toch van speciale waarde.
    Allereerst onze vice-voorzitter Jan van den Heuvel, die mij vooral in het begin van mijn ambtsperiode herhaaldelijk wist te temperen in mijn onstuimigheid en onervarenheid als voorzitter. Ook stond hij mij altijd met wijze raad en daad terzijde, waarbij zijn mening bij beslissingen dikwijls van doorslaggevende aard was.
    Ten tweede penningmeester Ad van Rooij, die veelal op de achtergrond acterend, wanneer het nodig was tezamen met mij problemen oploste, die voor mij alleen misschien te moeilijk zijn geweest. Ook is hij altijd op ons sportpark aanwezig als er, samen met mij, werkzaamheden verricht moeten worden.
    Ad en Jan en natuurlijk alle anderen die mij dikwijls in mijn taak ondersteund hebben, hartelijk bedankt, zonder jullie zou het voorzitterschap voor mij een niet te vervullen taak zijn geweest. Nogmaals mijn dank hiervoor.

    Tijdens mijn voorzitterschap is er een ontwkkeling die mijn speciale bewondering verdient:
    Het nooit aflatende jeugdbestuur is er de laatste jaren in geslaagd een goede basis te leggen voor de toekomst. Vanuit een gedegen organisatie wordt onze jeugd perfect (be)geleid en ontstaat mijns inziens een nieuwe generatie spelers, welke moeten proberen L.S.V. op het niveau te houden waarop hun voorgangers de vereniging hebben weten te brengen. Ik zie derhalve de toekomst redelijk optimistisch tegemoet en hoop met U allen, hetzij actief spelend en anders zeker als 'rustend' lid nog vele decennia van de vereniging L.S.V. te kunnen genieten.

    Frans den Ouden

  • In de afgelopen vijfentwintig jaren waren er ook een aantal dieptepunten binnen de vereniging in het overlijden van actieve leden of leden met een bijzondere verdienste:

    Fransje Voermans
    Henk van Grinsven
    Henk Wagenaar
    John Boeykens
    Driek van Gestel
    Harrie v.d. Oetelaar
    Sjef van Weert

  • Jeugdvoetbal bij L.S.V. deel 1

    Direct al bij de oprichting van L.S.V. bleek er een grote behoefte aan een jeugdafdeling. Wie anders dan Henk Hermsen zette daar in de beginperiode zijn schouders onder.

    Hij en An deden zowat alles. 's-Morgens wat het bij huize Hermsen een drukte van jewelste, om acht uur kwamen de eerste voetballertjes al vragen hoe laat ze moesten vertrekken.
    Ook waren er allerlei praktisch problemen, Henk moest voor de wedstrijden zelf de lijnen trekken enz. Er waren soms niet genoeg shirtjes, zodat An tussen twee wedstrijden door de shirts waste en dan droog moest strijken, zodat het volgende team ze weer aan kon. Dit alles leidde bij de jaarvergadering van 1971 tot een oproep om steun.

    Het heugdbestuur werd toen gevormd door Henk Hermsen, Jan van den Heuvel en Johan v.d. Vorstenbosch/ Henk was hoofdleider, Jan deed de junioren en Johan de pupillen. Binnen de club werkte dat vele jaren uitstekend, maar naar buiten bleek een andere verdeling te moeten bestaan en zo werd Jan de eerste jeugdvoorzitter, Johan secretais en Henk bestuurslid jeugdzaken. Er bleek behoorlijk wat talent te zijn onder de Lennisheuvelse Jeugd en ontstond dan ook al vrij snel een lekker lopende jeugdafdeling. Het aantal jeugdleden lag zo tussen de 30 en de 40. Ermoest veel geïmproviseerd worden, sponsors bestonden nog niet en de club zelf was ook straatarm, maar het was wel gezellig.

    Met een heel elftal en leiders in het volkswagenbusje van Broer Schellekens zou nu niet meer geaccepteerd worden, maar toen waren we dolgelukkig met dit "luxe" vervoer. Op een simpele manier met weinig geld leuke dingen organiseren was ook iets waar Piet van der Meijden zich enorm kon uitleven.

    Het huidige kampweekend is door hem geïntroduceerd, waarbij het "kamp" werd opgericht in de eigen kleedlokalen van L.S.V..
    Internationale contacten werden ook gelegd. Boxtel ging een jumelage met Witlich aan, maar toen een jeugdteam van de Duitse voetbalverening Boxtel wilde bezoeken gaven v.v. Boxtel en O.D.C. geen gehoor. Wethouder Jan Spijkers had echter al toezeggingen gedaan in Witlich en spoede zich naar Lennisheuvel om medewerking te vragen, die hij ook spontaan kreeg.

    Met Bart van der Sloot als coördinator ontstond een goede band met de Duitse zusterclub en diverse, zeer plezierige, uitwisselingen hebben plaatsgevonden. Jammer dat de problemen rond de ledentallen bij de L.S.V. jeugd de contacten hebben doen verwateren.

    In deze periode presteerde een team van jeugdspelers het ook nog om de Brabantse finale van de spelregelquiz te behalen. Vooral Annie en Henk Bekers hadden een flink aandeel in succes.

    Ook Jos de Laat en Frans den Ouden leverden nog een aantal goed opgeleide spelers af bij de senioren.
    Maar in die tijd nam het steeds maar weer durende probleem van het ledental gigantische vormen aan. In het begin van de jaren 80 was het ledenaantal gezakt tot onder de twintig, waarbij ook nog grote leeftijdverschillen onderling bestonden. Steeds weer werd er geforceerd met zeventallen gewerkt, maar als dan de sprong naar een elftal moest komen liep het spaak.

    Midden in de jaren tachtig, toen het Gescheurd Hemd gebouwd werd, kwam er weer een beter perspectief. Het jeugdbestuiur werd opgepoetst en Leo van den Heuvel probeerde, als nieuwe jeugdvoorzitter, de zaak weer vlot te krijgen. Ook  toen met de nodige ledental problemen.

    Om de jeugd van Lennisheuvel te stimuleren in voetbal, werd er op 7 mei 1988 een open dag georganiseerd met als hoofdrolspeler, PSV doelman Hans van Breukelen. De jeugd werd de hele dag beziggehouden met allerlei oefeningen en spelletjes. Later op deze dag was er gelegenheid om vragen te stellen aan Hans van Breukelen. De opzet van de open dag slaagde in alle opzichten, omdat er die dag ook een nieuwe "Henk Hermsen, in de persoon van Heanne Pennings werd gestrikt als jeugdsekretaris, maar ze ontwikkelde zih al gauw tot een soort van jeugdcoördinator die alles organiseerde en nog organiseert. Ook geholpen door de aanwas van de jeugd in Lennisheuvel, want dat is natuurlijk een eerste vereiste.
    Een goed perspectief voor de toekomst.

    Johan v.d. Vorstenbsoch

  • Jeugdvoetbal bij L.S.V. deel 2

    tekst

  • Voorzitters

    • 1970-1978 Frans Voermans
    • 1978-1982 Henk van Oosterhout
    • 1982-1983 Gerard van Kollenburg
    • 1983-1988 Johan van den Vorstenbosch
    • 1988-1989 Frans Hulscher
    • 1989-1992 Johan van den Vorstenbsch
    • 1992-1995 Frans den Ouden
  • Trainers

    • 1969-1970 Abe van Oers
    • 1970-1975 Paul Peijnenburg
    • 1975-1977 Jan Senders
    • 1977-1982 Wim van der Plas
    • 1982-1986 Ad van de Loo
    • 1986-1990 Mari van Breugel
    • 1990-1995 Harrie Schellekens
  • L.S.V. nu

    V.V. L.S.V. uit Boxtel, kunne we omschrijven als een aktieve en gezellige voetbalvereniging.
    De jeugdafdeling is momenteel grioeiende en wordt geleid door gediplomeerde trainers en begeleiders.
    Onze vereniging heeft momenteel 165 aktieve seniorleden, 25 'rustende' leden en 56 jeugdleden

  • Samenstelling hoofdbestuur 1995:

    v.l.n.r. Ad Spikmans (Aanstellen scheidsrechters, begeleiding eerste elftal) Ad van Wanrooij (Penningmeester, kantinezaken, P.R.), Jan van den Heuvel (vice-voorzitter, elftal coördinator), Frans den Ouden (voorzitter), Jan Nijssen (25 jarig jubileum aktiviteiten), Hans van den Langenberg (wedstrijd-secretaris), Adri van Grinsven (secretaris), Broer van Houtum (consul/materiaalbeheer), Ben Brusselaars (plv elftalcoördinator, wedstrijdcördinator)

  • Frans Voermans ( 1970 - 1978 )

    Hard werken, weinig schrijven en veel schulden

    In juni 1969 kreeg elk gezin in Lennisheuvel een enquête formulier in de bus van het kerkbestuur. Omdat bij het ophalen van de gezinsbijdrage, de parochianen duidelijk lieten blijken, dat de activiteiten in Lennisheuvel op een laag pitje stonden. In dit enquête formulier werd onder meer gevraagd of er interesse was voor ontspanning en sport en of men hieraan dan actief wilde deelnemen.

    Vermoedelijk geïnspireerd door deze enquête heeft een groepje jongeren in een baldadige bui op de kiosk in Lennisheuvel, onderstaand briefje aan de burgemeester gestuurd, ondertekent met "de club van elf", en dit in de brievenbus van het gemeentehuis in Boxtel gedeponeerd.
    De reactie van de gemeente volgde snel, 23 oktober 1969, via Pastoor Tilman en Jan van Bragt, omdat de club van elf vergeten was een adres te vermelden. Kort samengevat luidde deze als volgt:

    De allesbehalve rooskleurige financiële draagkracht van de gemeente Boxtel, laat niet toe een sportveld van ongeveer fl. 100.000,00 aan te leggen. De jeugd van Lennisheuvel staat het vrij om lid te worden van een Boxtelse sportvereniging. De lange afstand is geen essentieel motief.
    Ondanks dat ik bij V.V. Boxtel als doelman van het derde elftal meespeelde, vulde ik op het enquêteformulier in dat er zeker een voetbalclub in Lennisheuvel moest worden opgericht en dat ik daaraan actief wilde deelnemen.
    Enige tijd later ontving ik een uitnodiging van het kerkbestuur om op dinsdag 18 november 1969 om 20.00 uur in de Orion aanwezig te zijn, omdat een "Sportcomité Lennisheuvel " zou worden opgericht. Enigszins uit nieuwsgierigheid ging ik in op de uitnodiging, met als gevolg dat ik die avond voorzitter werd, niet van het sportcomite, maar van een naamloze voetbalclub, hoewel dit niet mijn bedoeling was, omdat ik het goed naar mijn zin had bij v.v. Boxtel. Ook voor mijn vrouw was het een verrassing plotseling een voorzitter in huis te hebben.
    De volgende maanden werd er links en rechts thuis wat vergaderd en uiteindelijk werd besloten om op 17 maart 1970 een algemene vergadering uit te schrijven. Zo werd de officiële oprichting een feit. 

    Als eerste bestuursleden werden benoemd:

    • Voorzitter:           Frans Voermans
    • Secretaris:           Adrie Berkelmans
    • Penningmeester: Henk Hermsen
    • Bestuurslid:         Henk Wagenaars
    • Bestuurslid:         Toon Ceelen
      later werd
    • Toon Gerritsen nog aan dit bestuur toegevoegd.

    We vergaderden in de Orion, omdat we zelf nog geen onderkomen hadden. Diverse zaken werden besproken, zoals : Waar kunnen we voetballen, welke naam krijgt onze vereniging en hoe krijgen we financieel de zaak rond ?

    Inmiddels had Toon van de Bosch al een weiland beschikbaar gesteld, zodat gestart kon worden met ‘wild’ voetbal, als de koeien verwijderd waren. Menig voetballer is ondanks de noppen onder de schoen uitgegleden over een koeienvlaai, maar dat had men er graag voor over. Ook waren er geen kleedkamers, desondanks was de voetbalgekte in Lennisheuvel niet meer te stoppen.

    Zie hieronder de foto's (1 en2 egaliseren)

    Uit een aantal inzendingen werd de naam L.S.V. (Lennisheuvelse Sport Vereniging) voor onze club gekozen. Als voorzitter had ik de eer de clubkleuren Geel/Blauw te kiezen. Dit als contrast met de bestaande voetbalclubs in Boxtel, die de kleuren Rood/Wit (Boxtel) en Rood/Wit/Blauw (O.D.C.) voerden. Inmiddels hadden al 48 leden zich opgegeven, zodat het tijd werd lid te worden van de KNVB om competitiewedstrijden te gaan spelen, in plaats van ‘wild’ voetbal. Maar helaas hadden we niet de beschikking over een speelveld, dat voldeed aan de eisen die de KNVB daaraan stelde.
    In de maanden vanaf maart werd er hard gewerkt aan een trainingsveld. Dit was mogelijk omdat de familie van Gestel, belangeloos, een weiland beschikbaar stelde, wat gehuurd was van de kerk. Er werd gefreesd, geëgd en ingezaaid. In aantekeningen welke ik thuis nog in een oude doos vond, ben ik tegengekomen dat bestuurslid Toon Ceelen bomen uit een bos van de Kampina had gekregen, en deze bij een zagerij in Oirschot tot doelpalen had laten zagen. Ondertussen trainde L.S.V. op het weiland van Toon v.d. Bosch en ook korte tijd op het voetbalterrein van de N.C.B., onder leiding van Abe van Oers, die echter na de zomervakantie afhaakte.

    Omdat L.S.V. aan de KNVB competitie wilde deelnemen, moest er toch een geschikt hoofdveld komen op het weiland van Toon v.d. Bosch. Dus de handen maar uit de mouwen gestoken. Henk Wagenaars zorgde voor een super zware bulldozer en de geweldige driver Huub van Esch schoof het weiland zo vlak als een biljartlaken. Vervolgens kwamen de ploeg en eg eraan te pas en werd er avond aan avond geharkt om het veld inzaairijp te maken. Veel steun hierbij werd ondervonden van ouderen zoals: Jas den Ouden, Toon v.d. Bosch, Gradje Spikmans en Driek van Gestel, want deze mensen hadden veel inzicht in dit werk.

    Zie hieronder de foto van onze eerste kleedacommodatie

    Door bemiddeling van de broer van Toon Ceelen, die in Heesch bij Oss wethouder was, konden wij voor weinig geld de oude kleedaccomodatie van H.V.C.H. uit Heesch overnemen. Diverse leden waren actief bij het afbreken. Transport werd geregeld door Henk Wagenaars en met vereende krachten werd het onderkomen voor de spelers opgebouwd en opgeknapt. Na dit alles voelden wij ons miljonair. Een wasbak met zes kranen (ook voor de bezoekers) was een echte luxe, gezien we niet anders gewend waren dan ons buiten een beetje af te spoelen in een afwasbakje. Verder waren er in onze accommodatie 2 kleedkamers voor de scheidsrechters, en een "kantine" van 1 bij 1 meter voor Janske van de Bosch.
    Omdat afgesproken was dat de afrastering van betonnen palen zou worden gemaakt, werd hieraan avond aan avond gewerkt op het terrein van Henk Wagenaars. De materialen hiervoor werden gratis beschikbaar gesteld door Marinus van Son. De grote animator van deze werkzaamheden was Ad van Wanrooy. De doelpalen werden geschonken door Piet van Roosmalen. Verder kreeg het sportveld een dubbele toegangspoort met aan weerszijden een afscheiding van gaas.

    Tijdens deze activiteiten ging ook het voetballen gewoon door. De leden konden worden opgegeven aan de KNVB , dankzij een gul gebaar van onze buurgemeente Liempde.
    L.S.V. 1 mocht op het terrein van D.V.G. haar thuiswedstrijden spelen en tevens mocht in de wintermaanden bij kunstlicht getraind worden. Deze spontane geste van D.V.G. laat nog steeds een heel dankbaar gevoel achter bij L.S.V.
    Na de thuiswedstrijden bij D.V.G. legden we vaak aan bij van Kaathoven, waar we veel plezier beleefden en bovendien een goede sponsor aan over hielden.

    Dat het serieus was met L.S.V. bleek wel uit de rechtspersoonlijkheid die de vereniging op 12 augustus 1970 werd verleend. Ondertussen hadden wij ook een nieuwe trainer gevonden in de persoon van Paul Peijnenburg. Paul werd door mij benaderd, maar had in eerste instantie bezwaar, omdat hij v.v. Kerkwijk trainde. Uiteindelijk lukte het toch om Paul te charteren, vooral omdat zijn vrouw achter L.S.V. stond. Het bleek een gouden greep. Vijf jaar lang heeft Paul met veel plezier en goede resultaten de selectie getraind en daarna nog lang de lagere elftallen. In het eerste seizoen (1970-1971) kwamen wij uit in de 4e klasse van de KNVB afdeling Oost-Brabant en eindigden meteen als derde achter Essche Boys 3 en Sint Michielsgestel 4.

    Het veteranenelftal uit Lennisheuvel, dat reeds enkele jaren ‘wild’ voetbal speelde, tegen elftallen zoals de familie Peijnenburg en familie Welvaarts, sloot zich ook bij L.S.V. aan en speelden evenals de junioren op het inmiddels gereedgekomen bijveld bij de familie van Gestel.  De veteranen zorgden de eerste jaren zelf voor hun wedstrijden en toernooien. Dit was geen enkel probleem. Ook hadden zij een eigen bestuur en jaarfeest, iets waar nu nog vaak over wordt gepraat.

    Maar ook de dames van Lennisheuvel hadden behoefte aan beweging in de buitenlucht. De familie Bekers had een damesteam opgericht onder de naam D.V.L. ,  Clubkleuren Blauw / Wit. In 1971 werden zij ook lid van L.S.V. en voetbalden tot 1977 bij onze vereniging. Helaas moesten zij toen door gebrek aan speelsters afhaken.

    Omdat alles vanaf de grond moest worden opgebouwd, is het begrijpelijk dat L.S.V. er financieel niet zo florissant voorstond. De opbrengst van de contributie was slechts een druppel op een gloeiende plaat. Daarom werden allerlei activiteiten georganiseerd om geld binnen te krijgen, zoals : Oud papier ophalen; een loterij en een steunkaartenactie. Maar de opbrengsten waren nog te gering om alle rekeningen te voldoen. Gelukkig waren er enkele sponsors die af en toe bijsprongen in de grootse nood, om de club overeind te houden. Namen noemen is hier overbodig, de oude garde weet wel wie hiermee worden bedoeld.

    Op 1 augustus 1971 is het grote moment aangebroken en wordt het hoofdveld officieel in gebruik genomen. Onder feestelijke klanken van de fanfare Sint-Arnoldus, verrichtte wethouder Hans van Hellemondt de opening. Hij zwaaide de geweldige saamhorigheid en zelfwerkzaamheid van L.S.V. veel lof toe. Ook pastoor Tilman liet zich niet onbetuigd en feliciteerde alle L.S.V. ers met hun prachtige accomodatie. Hierna volgde de aftrap door de wethouder voor een grandioos toernooi dat door D.V.G. werd gewonnen.

    In het bestuur was inmiddels een kleine wijziging opgetreden. Adrie Berkelmans had het secretariaat overgedaan aan Tinie Van Aarle, die deze functie ca. een jaar vervulde.In de bestuursvergadering van 5 februari 1972 maakten Toon Gerritsen en Tinie Van Aarle kenbaar te willen stoppen. Toon Gerritsen, de leider van het tweede elftal en vooral goed bekend met het onderhoud van de velden, heeft in zijn tijd veel voor L.S.V. betekend.

    Op de beruchte ledenvergadering van 29 februari 1972 moest ik als voorzitter de vergadering schorsen, omdat er niet voldoende kandidaten aanwezig waren om het bestuur compleet te maken. Ja, als je dit zo leest in 1995 , klinkt dat ongelooflijk in de oren. De voorzitter schorst de vergadering , belooft de leden nog diezelfde avond een secretaris te vinden en gaat samen met bestuurslid Toon Ceelen op pad. De eerste kandidaat was de heer van Esch uit de mijlstraat, medewerker van de Rabobank te Boxtel. Hij had echter geen tijd, gezien zijn werkzaamheden thuis en bij de fanfare. Als 2e kandidaat stond Bart van der Sloot uit de Armehoefstraat op het lijstje. Hier schoten we midden in de roos. Bart wou er nog even over nadenken, maar zou snel iets laten weten. Dus wij terug naar de vergadering met de geruststellende mededeling, dat vrijwel zeker een nieuwe secretaris was gevonden. Het bestuur werd diezelfde vergadering uitgebreid met Jan Fischer en Wim Scheutjens. Jan Fischer zou het penningmeesterschap overnemen van Henk Hermsen. Nu verliep alles een beetje vlotter omdat er agenda’s en notulen werden gemaakt, iets dat in het verleden meestal achterwege bleef.

    De eerste kennismaking met de financiële situatie was voor de nieuwe bestuursleden een afknapper. Nog zie ik de bezorgde gezichten voor me, maar ik zei, we hebben het steeds gerooid en met zo’n bestuur zoals we nu hebben zal het zeker goed komen. En het kwam goed, zoals uit het volgende zal blijken. Ik stelde het bestuur voor om met Pinksteren een groot toernooi op te zetten en daarvoor een feesttent te huren. Henk Wagenaars zag dit niet zitten, maar hij zei: "Frans je bent toch eigenwijs en kijk maar hoe het uitvalt" Dus de tent kwam er en maar liefst 3 toernooien werden afgewerkt. Met de veteranen en de andere leden was afgesproken dat iedereen de handen uit de mouwen zou steken. Ongelooflijk veel steun kregen wij van de vrouwen van de spelers. Het leek alsof de Heer had gezien dat we financieel wel een flinke opsteker konden gebruiken. Alles zat ons mee.  Vooral het veteranen toernooi op tweede pinksterdag was een groot succes. Zeldzaam mooi weer, bier, frisdrank en ijs genoeg. Het bier werd gekoeld in grote teilen met water. Het werd zowaar een onvergetelijk feest. Broodjes worst en alles wat eetbaar was vlogen over de toonbank. De inzet van de vrijwilligers was formidabel en na het toernooi wisten we dat de rode cijfers tot het verleden behoorden.

    Nauwelijks had L.S.V. weer wat centen in kas of het volgende plan stond alweer op stapel. Verlichting op het trainingsveld. Ad van Wanrooy kon aan oude telefoonpalen komen. Zelf laste ik stalen ladders, die bovenop de palen geplaatst werden. De totale hoogte was ca. 10 meter. Van de gemeente wisten wij met veel moeite een eenmalige subsidie los te peuteren van fl. 1.500,00 voor de grondkabel. Ook gebruikten we zelfgemaakte lampekappen.  Later zou blijken hoe gevaarlijk dit was, want bij het verhelpen van een storing aan een van de lampen kreeg Frans Berkelmans een flinke elektrische schok en viel van 6 meter hoog uit de paal. Gelukkig liep alles goed af.

    Het ledental groeide gestaag. In mei 1972 kon L.S.V. zijn 3e elftal in laten delen bij de KNVB. Nu werd het zo langzamerhand tijd, dat de leden een onderkomen hadden om gezellig over het voetballen na te kaarten. En waarachtig deze wens werd vervuld door Wim Scheutjens. In oktober 1972 tikte Wim een oud schoolgebouw op de kop en schonk dit aan de vereniging om te bouwen tot een kantine. Maar hoe goedkeuring krijgen van de gemeente ? De tekening met bestek werd ingeleverd bij de gemeente. Toen maanden later nog geen overeenstemming was bereikt werd ik ongeduldig en ben samen met wethouder Hans van Hellemondt ter plaatse gaan kijken. Hans beloofde mij dat hij zou proberen de zaak te bespoedigen. En zo gebeurde het dat we vroeg in het voorjaar van 1973 konden starten met de bouw van de kantine.
    Omdat bouwen altijd veel geld kost, werd er van alles bedacht om ook het financiële plaatje rond te krijgen. Er werd deelgenomen aan de toto en een commissie zorgde voor het verkopen en aanmaken van reclameborden. Onder de vakbekwame leiding van Henk van Uden vorderde de bouw van de kantine gestaag. Na weken hard werken stond de bouw op dakhoogte en iedereen was tevreden. Helaas waren het nu de weergoden die roet in het eten strooiden. Na een stormachtige zaterdagnacht lag de kantine plat toen ik ‘s-morgens bij het veld aankwam. Dit herhaalde zich nog een tweede keer en het koste mij veel overredingskracht om de vrijwilligers opnieuw te motiveren. Uiteindelijk werd de klus inclusief de afwerking toch geklaard en op 25 mei 1973 werd de nieuwe kantine door wethouder Hans van Hellemondt officieel geopend.

    Pastoor Tilman was ook aanwezig en in een geestige speech bombardeerde hij mij tot een van de wethouders van Lennisheuvel. Naast deze feestelijke opening viel er nog meer te vieren bij L.S.V. want het eerste team werd kampioen en promoveerde naar de 3e klasse, zodat meteen in de nieuwe kantine de receptie kon worden gehouden. Met de andere elftallen ging het ook prima. Het 2e en 3e elftal eindigden respectievelijk als 2e en 3e in de competitie. De C-junioren werden kampioen, de B-junioren werden tweede  en de aspiranten behaalden eveneens een mooie 2e plaats. Dus 1973 was sportief gezien een zeer succesvol jaar. Ook in ditzelfde jaar werd gesproken over een tweede speelveld, maar met de grondeigenaar de heer v.d. Hurk uit den Dungen werd geen overeenstemming bereikt.

    Op de ledenvergadering van 1 maart 1974 onderging het bestuur wederom een wijziging. Henk Wagenaars nam op waardige wijze afscheid en werd opgevolgd door Henk Janssen, die toezicht zou houden op de kantine en het veld. L.S.V. heeft vooral in de beginfase veel te danken gehad aan het bestuurslid Henk Wagenaars. Verder werd het bestuur uitgebreid met een lid: Ad van Wanrooy.

    Het jaar 1974 heeft voor mijn gezin een zwaar dieptepunt gekend, omdat op 18 mei mijn zoontje op slag werd gedood bij een autoaanrijding. Deze klap zijn wij nooit helemaal te boven gekomen.
    Maar het leven gaat verder, ook bij L.S.V. De verlichting van het trainingsveld werd vervangen, zodat de vleugelspelers tijdens de trainingsavonden niet meer als schimmen uit het duister opdoemden. Er werd door Henk Wagenaars een nortonput geslagen, maar een beregeningsinstallatie werd nog niet aangeschaft. Onder leiding van de scheidsrechters Henk Bekers en M. Van de Bogaard wist een jeugdteam bestaande uit Frans van der Struyk, Adri van Grinsven, Theo Spikmans en Don van Helvoort de voorronden te winnen van een door de KNVB georganiseerde spelregelkwis. Uiteindelijk veroverden zij een eervolle 7e plaats tijdens de finale in Breda. Dus ook in het kleine koppie van de LSV jeugd zat het allemaal goed op een rij. De kantine kwam in andere handen. Op gepaste wijze werd op 30 augustus 1974 afscheid genomen van Janske v.d. Bosch die zich vanaf de oprichting volledig had ingezet voor LSV, kou en regen trotserend om de LSV-ers aan hun natje en droogje te helpen. Toos en Jo van Grinsven namen het beheer van de kantine over. In hetzelfde jaar werd de kantine uitgebreid met een keuken. De functie van terreinknecht werd door Pieter van Beers overgenomen van Bert v.d. Bosch. Op de ledenvergadering werd Driek van Gestel benoemd tot erelid vanwege zijn verdiensten voor LSV. Zo verliep 1974 en begonnen we vol goede moed aan het nieuwe jaar. Voor het eerst hield het bestuur een nieuwjaarsreceptie, welke zeer druk bezocht werd. 1975 werd een belangrijk jaar, immers het eerste lustrum kwam in zicht. In het eerste elftal werd mijn plaats als doelman overgenomen door Hans van Grinsven, die meteen een succesvol seizoen meemaakte want LSV werd kampioen. In de ledenvergadering van 6 februari 1975 geeft Ad van Wanrooy te kennen, zijn bestuursfunctie tijdelijk te willen neerleggen wegens bouw - activiteiten. Hij werd opgevolgd door Henk Bekers. Op 1 april haakt bestuurslid Henk Janssen af en geeft Paul Peynenburg te kennen te willen stoppen met de training van de selectie. Na enig speurwerk werd Jan Senders uit Eindhoven, die 5 jaar trainer was van v.v. DEES, benaderd voor de trainersfunctie bij LSV. Paul kreeg een mooi afscheid. Het eerste werd kampioen en promoveerde naar de tweede klasse.

    Met het 1e lustrum in het vooruitzicht werd een feestcomité opgericht, bestaande uit een (aangewezen) vrijwilliger uit ieder elftal. De eer viel te beurt aan: Frans Berkelmans, Piet Van der Meyden, Jan v.d. Aker, Ad van Rooy en An Bekers. Het werd een grandioos feest bij LSV.  Voor de jeugd was een feestprogramma opgesteld met als hoogtepunt penalty schieten op NEC-doelman Harrie Schellekens uit Boxtel, de minst gepasseerde doelman van het betaalde voetbal en kandidaat voor het Nederlands elftal. De huldigingswedstrijd LSV-DEES (Wintelre) werd door LSV met 1-4 verloren. Deze wedstrijd was de afscheidswedstrijd van scheidsrechter Henk Bekers. Na een zeer druk bezochte receptie volgde in de Orion een onvergetelijke feestavond. Op deze avond werd Paul Peynenburg gehuldigd en de nieuwe trainer Jan Senders geïntroduceerd.

    Maar het werk moest gewoon doorgaan. Waren we in 1971 nog zo content geweest met onze zes kranen op de wasbak, nu moesten er douches komen en in juli 1975 werden de kleedkamers tijdens de zomervakantie verbouwd. Bij de aanvang van de competitie konden de spelers onder de douches.

    In de vergadering van 26 augustus 1975 werd het bestuur uitgebreid met een tweede secretaris.  Gerard van Kollenburg nam deze taak op zich. Gerard ontpopte zich als een geweldig enthousiast bestuurslid, waaraan LSV nog veel plezier zou beleven. Het bestuur was in 1975 als volgt samengesteld:

    • Frans Voermans               Voorzitter
    • Bart van de Sloot              1e secretaris
    • Gerard van Kollenburg      2e secretaris
    • Jan Fischer                       Penningmeester
    • Toon Ceelen                      Lid
    • Henk Bekers                     Lid
    • Wim Scheutjens                Lid

     

    De veteranen ondervonden problemen met het organiseren van wedstrijden en besloten daarom als LSV 4 verder te gaan in de competitie, zodat ze ervan verzekerd waren elke week te kunnen voetballen. In december werd een middag gehouden voor de jeugd, waar ook de Sint aanwezig was. Zo eindigde het succesvolle jaar 1975.

     

    1976 begon evenals 1975 met een geslaagde nieuwjaarsreceptie. Op de eerste bestuursvergadering in januari kwam het 2e speelveld aan de orde. Na een gesprek met de grondeigenaar bleek al snel dat hij het beter vond dat de gemeente Boxtel voor een sportcomplex zou zorgen, dus voorlopig geen kans. Op 15 februari werd mijn gezin verblijd met mijn zoon Johan, die inmiddels 19 jaar oud is. De competitie draaide prima. Het 2e en 4e elftal werden kampioen en het eerste elftal eindigde op een eervolle vierde plaats in de tweede klasse.

    In de ledenvergadering van 19 mei stelde Henk Bekers zich niet meer herkiesbaar en werd opgevolgd door Henk van Oosterhout. Henk werd tussenpersoon voor jeugd en hoofdbe - stuur. Ook het jeugdbestuur kreeg een nieuw jasje en zag er als volgt uit:

    • Johan van de Vorstenbosch         Voorzitter
    • An Bekers                         Secretaris
    • Jan van den Heuvel                      Lid
    • Jaske de Laat                               Lid
    • Pieter van Beers                           Lid

    Broer van Houtum nam het leiderschap van het 1e elftal over van Jo van Grinsven. Bij de KNVB werd dispensatie aangevraagd voor een 5e elftal. Dit was nodig omdat we slechts een speelveld hadden. Er werd overwogen een ledenstop in te voeren, of op een andere locatie een speelveld te zoeken. Voorlopig een onoplosbaar probleem waarmee 1976 werd afgesloten.

     

    Het jaar 1977 startte slecht voor me, want ik kreeg te horen dat mijn vrouw Tonny moest worden opgenomen met een kwaadaardige aandoening. Zodoende moest ik een tijdje afhaken. Ook waren er problemen tussen de selectiespelers en de trainer, wat uiteindelijk leidde tot de aanstelling van een nieuwe trainer. Hoe de nieuwe trainer werd gecharterd is een verhaal op zich zelf. Door mijn goede contacten bij de v.v. Boxtel had ik informeel vernomen dat Wim v.d. Plas zou stoppen als trainer. Het was om een uur ‘s nachts, dat ik Wim opwachtte toen hij van een vergadering kwam. De eerste opmerking van Wim was: ‘Frans, wat doe jij hier in godsnaam midden in de nacht?’ Ik had hem natuurlijk snel uitgelegd wat de bedoeling was. Totaal verrast door deze overvaltactiek zei Wim dat hij over het aanbod nog een nachtje moest slapen. Enige weken later werd het contract getekend en tevens werd Paul Peynenburg gevraagd om de lagere elftallen te trainen, waarmee Paul akkoord ging. Van An Bekers kwam het bericht dat het dameselftal werd opgeheven, omdat er te weinig speelsters waren. Op 21 mei werd een afscheidswedstrijd gespeeld tegen D.V.C. den Dungen. Na de wedstrijd werden An en Henk Bekers door de LSV-dames in de bloemetjes gezet en bedankt voor hun inzet in de voorgaande jaren. In juni verscheen het eerste clubblad de LSV-er op initiatief van Gerard van Kollenburg. De houten doelpalen verhuisden naar het trainingsveld en het hoofdveld werd voorzien van stalen doelpalen.

    Het bestuur maakte kennis met de nieuwe parochieherder Pastoor Planken. Voor het eerste werd een vergadering belegd met de verenigingen Boxtel en ODC om onderling gerezen problemen uit de weg te ruimen. We zitten weer aan het einde van het jaar als Wim Scheutjens en Toon Ceelen een gesprek hebben met de wethouder Hans van Hellemondt over een subsidiebijdrage voor de verwezenleking van een nieuwe kleedaccommodatie. Een bedrag van fl. 50.000,00 werd toegezegd. Architect Piet Maas werd gevraagd een tekening met bestek te maken, die ter goedkeuring bij de gemeente werd aangeboden. Ook werd door de gemeente alle medewerking toegezegd ter verwezenlijking van het 2e speelveld, maar eerst moest de indeling van de ruilverkaveling afgewacht worden. Al met al een goede afsluiting van 1977.

     

    Een leuker begin kan een voorzitter zich op de 1e ledenvergadering in 1978 niet wensen.

    Jaske de Laat overhandigde aan de penningmeester een bedrag van fl. 2.300,00. Dit bedrag werd bij elkaar verzameld door de opbrengst van de zomerfeesten en een blinde poule. Tevens is van het gemeentebestuur de schriftelijke bevestiging ontvangen van de subsidie voor de kleedaccommodatie en de toegezegde aankoop van het 2e speelveld. Wetende dat LSV op de goede weg was en ik privé erg druk bezet was, besloot ik mij op de volgende ledenvergadering niet meer herkiesbaar te stellen. In de laatste door mij voorgezeten ledenvergadering van 31 mei, werd  mij duidelijk dat LSV een goede koers zou varen onder leiding van de nieuwe kapitein Henk van Oosterhout. Ook mijn rechterhand, Bart van der Sloot stelde zich niet meer herkiesbaar, wetende dat hij zijn taak met een gerust hart kon overgeven aan Gerard van Kollenburg.

     

    Frans Voermans